“Ben gerçek değilim. Bir hayaletim. Olamaz. Hayır.”
Onu sakinleştirmeye çalıştım, kollarından tutup kendime
çekerek. “Beni hissedebiliyorsun. O
halde gerçeksin. Sakin ol."
“Evet. Haklısın.”
Sakinleşmesini fırsat bilip duvara ittim onu. Boynunu tutup,
yapıştırdım duvara. “Benim aklımı karıştıramazsın!” diye bağırdım. Bir yandan
boğazını sıkıyordum. Delice gülmeye başladı. Işıklar titredi, yanıp söndü.
Kaybolmuştu.
- Şimal Özbek
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder