Ağaçlardanmışım bir an için. Öyle hissettirmişlerdi.
-Dur dedim, ileri gidemezdim.
Toprakları derine çektikçe gönlümü, açlığımı farkettim. Takvimlerce aç bırakmışlar.
Dönüşüm bundan zor geliyordu bana.
-Yeter, dediğimde isteksizce, gözlerim sarsılıyordu istekten; bunu yapamam, diye inlediğimde kendim hissediyordum.
İzin ver diyordu karıncalar, bırak kanını biz yapalım.
-Sus, dedim onlara.
Artık öldüm ben.
- A. Ekin Özek
